Weezer-bassist Scott Shriner: “We maken altijd wel een groep Weezer-fans boos”

Voor Gold ging Weezer terug naar een manier van opnemen die de band al lange tijd nauwelijks meer had gebruikt. Shriner wijst terug naar 'The Red Album' als de laatste periode waarin de vier muzikanten op deze manier gezamenlijk een optreden probeerden vast te leggen.

“Het was echt spannend en verfrissend”, zegt hij. Vooral het ontbreken van een clicktrack maakt voor Shriner een belangrijk verschil. Hij houdt ervan wanneer het tempo van een band op natuurlijke wijze beweegt. “Mensen die naar elkaar kijken, en ik die naar Pat kijk om te zien wanneer hij iets gaat aanslaan. Zo speel ik muziek en zo doe ik het het liefst.”

Dat is bijvoorbeeld goed te horen in albumopener ‘Say Yes’. Rivers Cuomo concentreert zich op drummer Patrick Wilson, Shriner kijkt naar Wilson en de band bepaalt tijdens het spelen gezamenlijk wanneer een volgende sectie wordt ingezet. Volgens de bassist zit daardoor iets in de opname wat Weezer al een tijd niet meer op plaat had gevangen.

Rivers laat de teugels vieren

Op eerdere Weezer-albums hield Cuomo het creatieve proces regelmatig stevig in handen. Volgens Shriner heeft de frontman inmiddels zelf geconcludeerd dat die aanpak hem niet altijd de voldoening of resultaten bracht waarop hij hoopte.

Bij Gold vroeg Cuomo zijn bandleden juist nadrukkelijk om hun mening. “Wat vinden jullie hiervan? Wat vinden jullie van deze tekst? Wat vinden jullie van dit nummer?” Shriner: “Hij staat er echt voor open om verschillende dingen te proberen, dus daar moet ik hem alle lof voor geven.”

Het verschil met sommige eerdere platen is groot. Shriner beschrijft hoe hij in het verleden soms een stapel demo’s kreeg en vervolgens een afzonderlijk tijdslot in de studio had om zijn baspartijen op te nemen, zonder de andere bandleden te zien. Gold was volgens hem precies het tegenovergestelde daarvan.

Die werkwijze smaakt bovendien naar meer. Shriner fantaseert hardop over een volgende plaat waarbij Weezer nog verder gaat en nummers daadwerkelijk vanaf nul met z’n vieren in een ruimte schrijft. “Dat is voor mij de ideale manier.”

Wat wil een Weezer-fan eigenlijk?

Wie Weezer volgt, weet dat er onder fans weinig consensus bestaat over hoe de ideale Weezer-plaat moet klinken. Ook Shriner ziet die tegenstrijdigheid.

Hij las recensies waarin Gold min of meer werd omschreven als precies de plaat waar fans om hadden gevraagd, om vervolgens kritiek te krijgen omdat het resultaat niet verrassend genoeg zou zijn.

“Jullie weten zelf niet wat jullie willen”, lacht Shriner. Volgens hem zit er daarom uiteindelijk maar één ding op: Weezer moet muziek maken waar de band zelf enthousiast van wordt. “We maken altijd wel een bepaalde groep Weezer-fans boos. Dat is gewoon een gegeven. Wij blijven gewoon muziek maken en iedereen martelen.”

Zelf is hij op basgebied vooral blij met twee uitersten op Gold: het agressievere ‘Hoops’ en het veel subtielere ‘Say Yes’.

De onmogelijke Weezer-setlist

Op 26 mei komt Weezer naar Amsterdam voor The Gathering. Het samenstellen van de setlist wordt er na twintig albums niet bepaald gemakkelijker op.

De band wil drie of misschien zelfs vier nummers van Gold spelen, maar moet daarnaast natuurlijk ruimte houden voor de vaste klassiekers. Dan wil Weezer ook nog eens iets van bijvoorbeeld Maladroit of The Red Album spelen en komen albums als OK Human en de vier SZNZ-platen nog niet eens aan bod.

Shriners oplossing is eenvoudig: maak het concert langer en voeg een pauze toe. “Makkelijk praten voor mij. Ik ben niet de zanger of de drummer.”

Eén nummer staat in ieder geval hoog op zijn persoonlijke verlanglijst: ‘The Angel And The One’ van The Red Album. Shriner noemt het één van de laatste Weezer-opnames vóór Gold waarbij hij het gevoel had dat de band echt gezamenlijk één performance neerzette.

Hij ziet het nummer zelfs als ideale afsluiter van een Weezer-concert. “Daar zou je echt wel een traantje bij laten.”

Samen een tattoo in Amsterdam

Het gesprek neemt vervolgens een onverwachte afslag wanneer de symbolen op de hoes van Gold ter sprake komen. Net als bij Led Zeppelin vertegenwoordigen de vier tekens de individuele bandleden.

Shriner blijkt al jaren aan zijn eigen symbool te werken: een combinatie van een S, een slangachtige vorm en verwijzingen naar het getal 711. Hij heeft het ontwerp zelfs ooit op zijn huis gespoten. Een tattoo ervan heeft hij nog niet, maar dat zou binnenkort zomaar kunnen veranderen.

Wanneer Veenstra voorstelt dat dan maar in Amsterdam te regelen, is Shriner meteen aan boord. “Ja, laten we dat regelen. Laten we het gewoon doen.” Het voorlopige plan: op de dag van het concert samen lunchen en daarna de tattooshop in.

“Dan zorgen we dat er ook goede beelden van worden gemaakt.”

Afspraak is afspraak, Scott!

Check hieronder het hele gesprek van Michiel Veenstra met Scott Shriner.