Dit was Pinkpop 2026

Vrijdag 19 juni

Taylor Momsen sleept The Pretty Reckless door de Pinkpop-hitte heen

North Stage, 15:05-15:55

De warmte hangt zwaar over Pinkpop en dat merk je aan het publiek, maar The Pretty Reckless laat zich daar niet door afremmen. Vooral Taylor Momsen zoekt vanaf het eerste moment de connectie en trekt de boel met bijna Green Day-achtige publieksmennerij naar zich toe.

Het hoogtepunt komt als Momsen zelf het publiek induikt en met haar microfoon langs de fans rent. Het gegil, inclusief een hoorbare “oh my god”, zegt genoeg. Mede daardoor groeit de show alsnog uit tot een geslaagde rockset, met handen in de lucht en een veld dat zich ondanks de hitte laat meeslepen.

The Vaccines laten Pinkpop dansen, maar missen de genadeklap

South Stage, 16:10 - 17:10

The Vaccines zijn duidelijk Brits, en juist die Britse bescheidenheid maakt ze op Pinkpop zo leuk om naar te kijken. Zeker als je bedenkt dat ze nu touren rond hun debuutalbum, dat vijftien jaar bestaat, en daar nog altijd een stapel zonnige indierockhits op staat die het op de Pinkpop-weide prima doen.

De combinatie werkt: zon, warmte, die lichtvoetige Vaccines-songs en een band die nergens groter probeert te doen dan nodig. Pinkpop danst de hitte even van zich af, al mist er wel één echte grote klapper om de show helemaal af te ronden. Maar dat doet weinig af aan het gevoel: gewoon een hele goede show.

Kingfishr neemt Ierland mee naar Pinkpop

North Stage, 17:15 - 18:15

Zeg je Kingfishr, dan zeg je Ierland. En waar de band ook speelt, ze nemen hun thuisland mee. Op Pinkpop gold dat niet alleen muzikaal, maar ook meteorologisch: zodra Kingfishr het podium betrad, trokken donkere wolken over de South Stage richting het decor van de band.

Het leverde een prachtig dreigend schouwspel op, met onweer vlak naast Landgraaf en hier en daar alvast een poncho in het publiek. De echte regen bleef Pinkpop grotendeels bespaard, en alsof het zo geregisseerd was: Kingfishr stapte van het podium en het werd weer zo goed als droog. Ierland was weer terug naar Ierland.

The Beaches krijgen Pinkpop uiteindelijk volledig mee

Tent Stage, 18:50 - 19:50

The Beaches leveren op Pinkpop precies wat je van ze verwacht: zelfverzekerde, scherpe indierock met een duidelijke eigen uitstraling. In het publiek duiken opvallend veel pride-vlaggen op, wat goed past bij het imago van de band, die zich ook nadrukkelijk met die community verbonden voelt.

De start met relatief veel nieuwer werk vraagt nog wat van het festivalpubliek, maar richting het einde valt alles op zijn plek. Met Edge of the Earth, Last Girls at the Party en Blame Brett gaat het veld alsnog volledig aan. Tegen het laatste refrein staat iedereen te springen, handen in de lucht, en wordt Brett massaal de schuld gegeven.

Twenty One Pilots schrijft Pinkpop-geschiedenis in de storm

South Stage, 22:25 - 0:00

Twenty One Pilots als headliner was er eentje voor de geschiedenisboeken. De band levert zoals je van ze verwacht: strak, groots en volledig uitgedacht. Elke stap, elke beweging, elk moment klopt. Met als vroeg hoogtepunt Josh Dun, die naast het podium een enorme mast inklimt en daar bovenin doodleuk nog een extra drumstel blijkt te hebben staan voor een drumsolo op hoogte.

Maar dan verschijnt ineens het gezicht van Jack White op de schermen. “My name is Jack White and I gave Twenty One Pilots permission to use this song.” Vervolgens zet de band Seven Nation Army in, en precies op dat moment besluit het weer mee te doen alsof het ervoor betaald wordt. Binnen seconden breekt de hemel open, met stortregen, onweer en lichtflitsen die de hele situatie alleen maar intenser maken.

Een poncho pakken heeft dan allang geen zin meer: iedereen is toch al doorweekt. Dus gebeurt het enige logische. Het publiek geeft zich eraan over. De regen wordt verkoeling, de storm wordt onderdeel van de show en Seven Nation Army verandert in een massaal Pinkpop-moment. Daardoor voelt het laatste half uur van Twenty One Pilots als Pinkpop-geschiedenis. Intens, absurd en legendarisch.

Zaterdag 20 juni

Triggerfinger heeft aan aftikken genoeg

South Stage, 13:20 - 14:20

Sommige artiesten hebben vuurwerk, CO2-kanonnen, decors en lichttrucs nodig om een festivalshow te laten werken. Triggerfinger niet. Een paar lampen, een drumstel, een basgitaar, een elektrische gitaar, een vuile blik van Ruben Block in de camera en Mario Goossens die in zijn driedelige pak steeds roder aanloopt van de hitte: meer is niet nodig.

Vanaf het aftikken is het gaan. Non-stop dansen, non-stop springen, non-stop goed. Goossens ramt alsof de temperatuur geen rol speelt, Block hoeft maar een paar keer “pingpong” te roepen en hij heeft het veld in zijn hand. Sommige bands zijn gemaakt voor festivals. Triggerfinger is zo’n band.

Wodan Boys slopen Stage 4 met Haagse bluf

Stage Four, 14:30 - 15:15

Je kunt zeggen dat Stage 4 te klein was voor Wodan Boys. Je kunt ook gewoon zeggen: holy fuck, wat was dit vet. Vanaf het moment dat de band het podium opkomt, slaat de energie meteen over op het publiek. Er wordt gespeeld met plezier, passie en precies de juiste hoeveelheid achteloze chaos.

Zelfs als de band even stopt voor een praatje, hoor je in het publiek bijna gemor omdat iedereen gewoon door wil: moshpitten, springen, naar de klote gaan. En toch zit ook in die praatjes de kracht van Wodan Boys: Haagse bluf, trots en lichte arrogantie. Vlak voor Geezer Glamour Danger vat zanger Thomas het zelf perfect samen: ze vinden het eervol om er te staan, “maar laten we eerlijk zijn: we zijn ook teringgoed.” Daarna wordt hij door de band opgetild en begint hij crowdsurfend op zijn eigen bandleden aan het nummer. Bizar, maar bij Wodan Boys klopt het volledig.

The Haunted Youth laat Pinkpop even ademhalen

Tent Stage, 17:00 - 18:00

Twee jaar geleden stond The Haunted Youth op vrijwel exact dezelfde plek op Pinkpop. Joachim Liebens is dat niet vergeten: “Toen waren dat iets minder mensen dan nu. Merci daarvoor.” Dat klopt, want de tent puilt inmiddels behoorlijk uit voor de Belgische band.

De show zelf is heerlijk laid back, en juist dat werkt. Tussen alle festivalsets met grote gebaren, spektakel en spierballen is dit een welkom moment om even in de schaduw te zitten, je ogen te sluiten en gewoon te luisteren naar ontzettend goede muziek.

Franz Ferdinand krijgt Pinkpop zelfs in de hitte aan het dansen

South Stage, 17:40 - 18:40

Franz Ferdinand blijft een hitmachine, en dat is precies wat Pinkpop op een bloedhete festivaldag nodig heeft. De warmte hangt zwaar boven het veld, maar zodra de eerste hoekige gitaarpartijen klinken, gaat het publiek alsnog aan. De band speelt strak, energiek en metde dansbare Britse bravoure waar ze al twintig jaar patent op hebben.

Tot ver in de backstage is goed te horen hoe hard het veld meedoet. Do You Want To, No You Girls en natuurlijk Take Me Out worden massaal meegezongen, en die wisselwerking tussen band en publiek blijft tot het einde overeind. Niet moelijk doen: gewoon de hits spelen en Pinkpop laten bewegen.

IDLES bewijst dat Pinkpop nog altijd kan schuren

North Stage, 18:45 - 19:45

Wie denkt dat Pinkpop alleen maar commerciëler wordt, moet bij IDLES gaan kijken. Tussen de sponsordeals en festivalstands staat hier een band die nog altijd ouderwets activistisch vuurt. Er wordt Free Palestine geroepen, er wordt een vuist gemaakt tegen fascisme en met Danny Nedelko breekt de band een lans voor immigranten.

Ondertussen gaat Pinkpop volledig los. Dat het inmiddels iets is afgekoeld helpt, maar de energie komt vooral van het podium. IDLES speelt fel, rauw en overtuigend, en laat zien dat maatschappelijke urgentie en een kolkende festivalshow prima samen kunnen gaan. 

Editors speelt strak, maar mist vuur 

South Stage, 19:50 - 20:50

Editors staat voor de zevende keer op Pinkpop, en dat benoemt Tom Smith zelf ook. De band speelt goed, de stem van Smith is zuiver en de liedjes worden met open armen ontvangen op het veld. Toch voelt het alsof de echte bezieling er vandaag wat minder in zit. Alsof het werk is geworden.

Misschien is het de hitte, misschien iets anders, maar Editors klinkt vandaag niet als de vurige festivalband van een paar jaar geleden. Een mooi detail is er wel: Smith draagt een Nederlands elftal-shirt en grapt dat het lijkt te helpen, want op dat moment staat Nederland al met 2-0 voor. 

The Cure geeft Pinkpop veertig jaar later opnieuw een magisch slot

South Stage, 22:00 - 0:00

Veertig jaar na het legendarische Pinkpop-optreden van 1986 staat The Cure opnieuw in Landgraaf. Dit keer niet om, net als toen, het festival te redden, maar wel om de dag een fantastische afsluiting te geven. Robert Smith is inmiddels 67, zijn haar is wat dunner maar nog altijd warrig, de make-up zit nog steeds perfect en zijn stem klinkt opvallend onaangetast. Alsof er tussen toen en nu niet vier decennia zitten.

Fysiek zie je dat de jaren zijn gaan tellen, maar richting het einde komt Smith zichtbaar los en merk je dat The Cure nog altijd kan genieten van zo’n optreden. Het enige minpunt zit niet op het podium, maar in het publiek: bij de lange intro’s en outro’s verdwijnt de aandacht soms snel richting telefoons. Zonde, want juist daarin zit veel van de magie. Hoogtepunt is Lullaby, dat met onweer achter het hoofdpodium en spinnenwebvisuals op de schermen ineens compleet horror wordt. The Cure was fantastisch.

Zondag 21 juni

White Lies lost zijn Pinkpop-belofte volledig in

South Stage, 15:15 - 16:15

White Lies hoort inmiddels bij de Pinkpop-veteranen: inclusief deze editie stond de band hier al zes keer. Eerder op de dag vertelden ze op de KINK Secret Stage al dat ze zin hadden om het podium op te stappen, de hits erin te stampen en mensen met een glimlach te laten dansen. Die belofte lossen ze volledig in.

Vanaf opener Farewell to the Fairground zit de vaart erin en wordt het een lekkere rollercoaster die verrassend goed werkt in de warmte. Je merkt dat het zondag is en dat de laatste restjes energie uit het publiek moeten komen, maar White Lies krijgt het veld alsnog aan het bewegen. Zelfs op de laatste stukjes voet die nog over zijn, wordt gedanst.

Tom Morello laat zien waarom hij legendarisch is

Tent Stage, 17:00 - 18:00

Vooraf was het even spannend of Tom Morello Pinkpop zou halen, omdat zijn 102-jarige moeder ziek was. Op het podium stelt hij het publiek gerust: het gaat beter met haar en ze kijkt zelfs mee via de livestream. Daarna laat Morello precies zien waarom hij een van de meest legendarische gitaristen van zijn generatie is. Hoe hij zijn gitaar bespeelt, is bijna niet uit te leggen: met handen, vingers en later zelfs zijn mond haalt hij geluiden uit dat ding waarvan je niet wist dat ze erin zaten.

Dat moment krijgt extra lading als hij zijn gitaar omdraait en daar groot Fuck Geert Wilders op blijkt te staan, wat door de uitpuilende tent met luid gejuich wordt ontvangen. Daarna gaat de set alleen maar verder omhoog, met een medley van Rage Against The Machine-riffs, een prachtig eerbetoon aan Chris Cornell tijdens Like a Stone en uiteindelijk Killing in the Name, door Morello aangekondigd als een “oud Hollands volksliedje”. De tent zingt woord voor woord mee en bij de laatste “motherfucker” komt alles van een warm Pinkpop-weekend eruit. Legendarische gitarist, legendarische set.

Wet Leg bewijst opnieuw een festivalband van formaat te zijn

North Stage, 18:30 - 19:30

Wet Leg is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een van de fijnste festivalbands van dit moment. Met inmiddels twee albums op zak is de rolverdeling wel wat verschoven: waar het in het begin duidelijk het duo Rhian en Hester was, staat Rhian nu nadrukkelijker als frontvrouw op het podium. Hester speelt nog altijd fantastisch gitaar, maar treedt iets minder op de voorgrond dan in de beginjaren.

Aan Rhian zie je hoe sterk ze in die rol is gegroeid. Ze danst, neemt het publiek mee en doet alles om het veld enthousiast te krijgen, maar gelukkig nog altijd met die typische Wet Leg-humor en een tikkie ongemak zodra ze het publiek toespreekt. Tijdens etenstijd levert dat precies de juiste show op: luisteren, dansen, beetje eten erbij. Niks meer aan doen.

Yungblud herpakt zich en krijgt Pinkpop alsnog volledig mee

South Stage, 19:35 - 20:35

Yungblud heeft inmiddels een geschiedenis met valse starts op Pinkpop. Twee jaar geleden gleed hij na een regenbui meteen onderuit bij zijn entree, vandaag zit zijn stem hem duidelijk in de weg. Eerder deze week zei hij al een show in Utrecht af en bij opener Hello Heaven, Hello merk je meteen dat het niet vanzelf gaat. Hij wil wel, hij werkt ervoor, maar als een stem niet meewerkt, dan werkt een stem niet mee. Misschien helpt iets minder schreeuwen op het podium ook.

Knap is vooral hoe hij zich daarna herpakt. Vanaf zijn cover van Changes van Ozzy Osbourne komt er een emotionele lading over de show en zie je hoe veel het voor hem betekent om hier te staan. Daarna heeft hij Pinkpop alsnog volledig in zijn hand: van voor tot achter wordt er meegesprongen, meegeschreeuwd en gaan de handen om de paar minuten de lucht in. Dat kost op zondag de nodige energie, maar Yungblud trekt het veld erdoorheen. Moeizame start, sterk herstel, uiteindelijk gewoon een mooie show.

Foo Fighters bewijst opnieuw de gedroomde Pinkpop-afsluiter te zijn

South Stage, 22:00 - 0:00

Drie jaar lang ging het erover: komen Foo Fighters eindelijk weer naar Pinkpop? Twee jaar geleden kozen ze voor Rock Werchter, vorig jaar leek het rond maar gooide het privéleven van Dave Grohl roet in het eten. In 2026 gebeurt het dan toch, en hoe kan het ook anders: Foo Fighters en Pinkpop blijkt opnieuw een gouden combinatie.

Opvallend is wel dat de band geen enkel nieuw nummer speelt, ondanks een verse plaat. In plaats daarvan kiest Foo Fighters volledig voor de classics, aangevuld met The Teacher en Aurora, als eerbetoon aan Taylor Hawkins en Grohls moeder. Die hits worden van voor tot achter over het terrein meegeschreeuwd. Grohl is vocaal niet meer altijd even sterk, maar compenseert dat ruimschoots met energie, charme en enthousiasme. Foo Fighters was de gedroomde afsluiter van Pinkpop 2026, en maakte dat volledig waar.