KINK neemt je mee naar Rock Werchter 2026

DONDERDAG 2 JULI

THE VACCINES LAAT THE BARN ZWAAIEN

The Barn, 15:50 - 16:50

Terwijl er buiten wat regendruppels vielen waar weinig om te doen was, stroomde The Barn helemaal vol voor The Vaccines! In de woorden van frontman Justin Young: “This is the biggest tent I’ve ever seen”. Het was vrolijk, het was vlammen, maar het ging vooral om voetjes van de vloer. Zwaait Justin? Dan zwaait het publiek terug. Stille genieters, dansers en meezingers: The Vaccines krijgt iedereen mee. Conclusie: they ate! (me up for breakfast…)

TRIGGERFINGER ALS UITERMATE GOEDE INVALLER DIE METEEN SCOORT

Main Stage, 16:00-17:00

Kan iemand de massagetafel voor Mario Goossens klaarzetten? De drummer van Triggerfinger stond eerder op de dag namelijk met zijn andere band al op Rock Werchter en moest om 16 uur wederom het podium op. Dit keer op de mainstage vanwege een invalbeurt omdat Elvis Costello ziek moest afmelden en daarom en die geven een show als vanouds. Het resultaat is een volle rock 'n roll set met goede drumrips en een dankbare frontman (Ruben Block) die vol enthousiasme het veld van Werchter toespreekt. Nog een detail over Mario Goossens. Hij staat voor de 17e keer op Rock Werchter. Deze reeks werd uitbundig gevierd.

KASABIAN LEUNT OP SAMPLES, MAAR KRIJGT ROCK WERCHTER WEL MEE

Main Stage, 17:40 - 18:40 

Vanaf het moment dat Kasabian het podium opstapt en de eerste noten van 'Club Foot' inzet, merk je dat het publiek van Rock Werchter als bijen op de honing naar de mainstage wordt getrokken. De show die volgt is erg energiek, wordt omarmt door het festivalterrein, maar laat wat te wensen over aan absolute hoogtepunten. De band heeft tussendoor een aantal samples/covers nodig. Justice horen we, Dr. Dre schalt over de speakers en er wordt zelfs een stuk Faithless ingezet die de festivalweide welliswaar doet springen, maar die Kasabian toch niet nodig lijkt te hebben. Gelukkig zitten er ook genoeg hoogtepunten uit het eigen repertoire tussen. 'Club Foot' hebben we al genoemd, maar ook 'LSF' en afsluiter 'Fire' zijn een hoogtepunt op deze inmiddels zonnige dag. Al met al een goede show, waar weinig mensen stil blijven staan. Maar van eigen kracht uitgaan is ook belangrijk.

THE LUMINEERS MAKEN DE VERWACHTINGEN WAAR

Main Stage, 19:20 - 20:20

Met de avondzon als decor bewees The Lumineers op de Main Stage opnieuw hoe muzikaal de band is. De strakke set gevuld met massaal meegezongen nummers, het gezamenlijk proosten en de persoonlijke praatjes tussen de nummers door maakten het optreden warm, oprecht en precies wat je van The Lumineers mag verwachten.

TOM SMITH HOUDT AKOESTISCH OOK STAND OP WERCHTER

Klub C, 20:50 - 21:50

In het interview op Pinkpop zei Tom Smith het al tegen KINK-dj Jim Vorwald; hij is wat ouder en het is logisch om dan af en toe een stapje terug te doen in de vorm van rustig akoestisch spelen. En dat blijkt op Rock Werchter. De liefde tussen Tom Smith en Rock Werchter gaat "way back". Editors song 'No Sound But The Wind' werd zelfs apart uitgebracht na de uitvoering op Rock Werchter. Dat hij nog steeds liefde voelt voor het festival blijkt vandaag in Klun C. Met enkel twee akoestische gitaren weet Tom Smith een uur lang het veld te betoveren, vast te houden en te ontroeren. Uiteraard kwam zijn solo werk voobij, onder andere Radio On Tour anthem 'Live Is For Living' kwam voorbij. Editors tracks in een akoestisch jasje werken verbazingwekkend goed met als afsluiter 'No Sound But The Wind', waarbij zelfs grote stoere volwassen mannen het niet droge hielden. Tom Smith + akoestisch. Goede combinatie.

THE WAR ON DRUGS SLEEPT IEDEREEN MEE

Main Stage, 21:15 - 22:30

Terwijl de zon langzaam maar zeker onder gaat achter de Main Stage van Rock Werchter, komen de leden van The War On Drugs op. Wat volgde was een set waarin niet zozeer gedanst, maar meegedeind wordt. Alhoewel dat eerste ook een onvermijdelijk feit is bij de meer opzwepende stukken van bekende nummers van deze band. Adam Granduciel heeft zijn eigen werk goed onder de knie en weet met zijn repertoire het terrein van Rock Werchter goed vast te houden. Verschillende emoties zijn er dan ook te vinden bij de bezoekers van het festival. Bij de inzet van ‘Pain’ houden sommige elkaar steviger vast en het veld explodeert in euforie nadat, na een lange opbouw, de gehele band het motief van ‘Under The Pressure’ los laat gaan. Het enige nadeel is dat in de set de formule van Adam’s schrijfstijl heel erg naar voren komt. Rustige opbouw, gevolgd door een refrein, coupletten met zijn typische uithalen en richting het einde zijn gitaarsolo’s. Eigenlijk boeit het ook niet, daar komen de Werchter bezoekers immers voor.

THE PRODIGY MAAKT ER EEN FEEST VAN

The Barn, 21:50 - 23:05 

The Barn is eigenlijk te klein voor The Prodigy. Als je voor het begin van de set komt aanlopen staat de tent volledig vol, maar dat houdt het daadwerkelijke en buitenstaande publiek niet tegen. Vanaf moment één schieten de lasers je om de oren. En waarom zou je gewone lezers meenemen als je ook levensgrote laserguns kunt meenemen? Vanaf moment één wordt er volop gedanst en vanaf moment één zijn de moshpits aan. Halverwege de set begint 'Firestarter' te spelen, met daarbij een mooi eerbetoon aan de overleden frontman Keith Flint. Op de schermen is zijn gezicht te zien, terwijl zijn anthem klinkt. Het publiek gaat ook hier uit z'n dak en het zweet vliegt in het rond. Maar niemand die het erg vindt, want The Prodigy bewijst nog steeds feest te kunnen maken.

MUMFORD & SONS KOMEN MET EEN IETWAT ZWAKKE STEM, VUURWERK EN GROTE SAMENWERKINGEN

Laten we positief beginnen. Mumford & Sons sluit af met vuurwerk en hoe! Het is duidelijk dat de classics van de band nog altijd geliefd zijn onder het Rock Werchter publiek. En ook het nieuwe werk wordt met open armen ontvangen. Samenwerking met op het podium met Pommelien Thijs en later Wes, de frontman van The Lumineers, worden gewaardeerd. Maar je merkt dat frontman Marcus Mumford vanavond niet helemaal feiloos bij stem is. Het klinkt als een griepje en het lijkt erop dat het met een gemberthee verholpen kan worden over een paar dagen. Hij heeft vooral moeite met de hoge noten. Gelukkig helpt het Werchter publiek hem daar waar nodig, wordt 'Little Lion Man' tot ver nadat de band klaar is doorgezongen, raakt Marcus Mumford zichtbaar emotioneel door dat gebaar, en is de show al met al geslaagd.

VRIJDAG 3 JULI

KINGFISHR WEET BESMETTELIJKE VROLIJKHEID TE MENGEN MET IERSE FOLK

Main Stage, 13:00 - 13:40

Het aftrappen van een festivaldag kan lastig zijn. Je weet nooit zeker of de festivalganger, waarvan sommige net uit hun tent komen rollen, wel zin heeft in een specifieke act. De heren van Kingfishr wisten deze twijfel vanaf moment één weg te nemen. Frontman Eddie Keogh lijkt in topvorm en nog meer te genieten van optreden dan dat hij ooit had. De set begint meteen vlammend met 'I Cried, I Wept' om daarna verschillende hoeken van hun huidige repertoire te laten horen. Dat de band het zo naar zijn zin heeft is bijzonder te noemen, nog geen week geleden kondigde gitarist 'Fitz' aan een pauze te nemen van het touren. "Look out for each other and your mental health", zei bandlid Eddie hierover. Het mocht de pret absoluut niet drukken, want Kingfishr bracht de Ierse folk op een hele overtuigende manier naar Rock Werchter. Meer van dit graag!

ISE OVERTUIGT WEDEROM EN WEET PUBLIEK DE TENT IN TE LOKKEN

KluB C, 13:45 - 14:20

KINK Future Icon Ise is geen onbekende op Rock Werchter. Twee jaar geleden stond zij op The Slope. Er sindsdien veel veranderd. Haar debuutplaat krijgt lovende recensies en dit keer heeft ze haar band meegenomen. Dat ze groeit als artiest is meteen te merken, want daar waar de tent van Klub C in eerste instantie nog niet helemaal vol is, het publiek stroomt snel binnen wanneer deze singer-songwriter begint met zingen. Wat volgt is een set die het talent van Ise tentoonstelt. Naakte emotie omlijst met muzikale agressie. Een belangrijk moment voor Ise, want dit optreden op Rock Werchter is het bewijs dat ze alles behalve een eendagsvlieg is. 

THE LAST DINNER PARTY LAAT WERCHTER SPRINGEN

Main Stage, 15:35 - 16:35

The Last Dinner Party neemt Rock Werchter mee naar hun sprookjeswereld. Zoals altijd schetst de band vanaf het begin een fantasierijk met gotische hekken, prachtige jurken en uiteraard de sprookjesachtige liedjes. Het lijkt er alleen wel op dat frontvrouw Abigail in het begin wat moeite heeft met het meekrijgen van het Werchter publiek. Ze oogt wat vermoeider dan normaal, maar de knop gaat duidelijk om en alles wordt uit kast gehaald om het veld van voor tot achter de toen laten springen. Met succes, want tegen de tijd dat de band bij 'Nothing Matters' is aangekomen, staat het hele veld mee te springen.

ROYEL OTIS BRENGT MEER PLEZIER NAAR HET FESTIVALVELD

Main Stage, 17:15 - 18:15

Je kent het vast wel, op elke festivaldag heb je minstens één keer wel een dip. Dan is het uitermate frustrerend wanneer jij net wat meer energie nodig hebt, dat er dan een grote rij staat bij de eetstand waar jij nou nét zoveel trek in had. In wat voor staat de Werchter bezoeker zich ook verkeerde, zelfs de meest 'hangry' festivalgangers werden vrolijk van de set van Royel Otis. Het Australische duo haalde hun volledige trucendoos van stal, inclusief hun covers van 'Murder On The Dancefloor' en 'Linger'. Respectievelijk van Sophie Ellis-Baxtor en The Cranberries. Maar het eigen materiaal is inmiddels ook om op te vreten. Een handige truc is dat het duo teksten op het grote scherm achter zich hebben die het publiek instructies geeft. Wanneer te dansen, wanneer te klappen en wanneer je de muziek de ruimte mag geven. Suggesties waar het publiek heerlijk in mee ging. Koppel dat met het strakke samenspel van de heren en Rock Werchter werd weer de vrolijkste plek op aarde. Nu zijn er genoeg redenen waarom dat zo is, maar Royel Otis mag zich ongetwijfeld aan dat rijtje toevoegen.

FRANZ FERDINAND IS DE BLOCKBUSTER VAN WERCHTER

The Barn, 17:45 - 18:45

In de filmwereld bestaat er de term 'blockbuster'. De oorsprong hiervan komt van de film 'Jaws', waarbij zoveel mensen in de rij stonden voor de bioscoop dat je letterlijk "around the block" moest staan. Dit effect had Franz Ferdinand op Rock Werchter. The Barn heeft een maximale capaciteit van 20.000 bezoekers en het moge duidelijk zijn dat de band een veel groter publiek dan dat wist te trekken. Het muzikale vuurwerk begon meteen aan het begin van de set met 'Matinee', niet lang daarna werd 'Night And Day' ingezet. Frontman Alex Kapranos had overduidelijk plezier in het vermaken van de vrolijke menigte die hij zonder moeite naar zijn hand kon zetten. Iets wat een stuk makkelijker gaat met aanstekelijke nummers zoals 'Do You Want To', 'No, You Girls' en 'Audacious'. Dat het live goed doorbonst en strak gespeeld wordt, helpt uiteraard ook mee aan de euforie die te voelen was in The Barn. Met luid geklap, veel gezwaai en genoeg mosh- en circlepits, gaat het feest aan het einde van de set naar een hoogtepunt met 'Take Me Out' en 'This Fffire'. Franz Ferdinand staat niet altijd garant voor een supersterk optreden, maar Rock Werchter 2026 hebben ze (welverdiend) helemaal ingepakt.

ZATERDAG 4 JULI

THE HAUNTED YOUTH VULT THE BARN ZOALS ALLEEN HIJ DAT KAN

The Barn, 16:00 - 17:00

Dat Joachim Liebens inmiddels een intieme relatie heeft met Rock Werchter moge duidelijk zijn. Hij stort al zijn emotie in de muziek die hij maakt en op het podium. Dit was ook voelbaar tijdens optreden in The Barn. Deze stond afgeladen vol, wat voor deze band niet helemaal nieuw is. Ze spelen in ieder geval alsof het koek en ei is. Joachim is goed bij stem en de show zit strak in elkaar. De grootsheid van het nieuwe album komt ook in deze live omgeving goed over. Voor The Haunted Youth is het een thuiswedstrijd en dat is te merken. Ookal zou je in The Barn staan als iemand die hier geen liefhebber van is, je zou onmogelijk stil kunnen staan.

BLEECH 9:3 IS EEN RUWE DIAMANT DIE EEN SLIJPBEURT KAN GEBRUIKEN

NEST, 16:30 - 17:05

Bleech 9:3 is een band die met zijn eerste EP vol ruw grunge-geluid van deze band best wat hype om zich heen heeft verzameld en dat zorgt voor een overvolle NEST wanneer het Ierse viertal nog staat te soundchecken. Wanneer het optreden daadwerkelijk begint is er al een voelbare behoefte om te gaan moshen. Wanneer het tweede nummer, 'Jacky'', in wordt gezet is het een kwestie van seconden of de eerste crowdsurfers gaan de lucht in. Dat Bleech 9:3 bekijks heeft van mede-muzikanten is duidelijk, want oplettende bezoekers zien Fin Power, de frontman van STONE, als één van de eerste over de handen van andere bezoekers heen surfen. Het duurt niet lang of Ise, singer-songwriter die gisteren nog in Klub C stond, gaat ook de lucht in. Bleech 9:3 lijkt alles mee te hebben. Het weer, hun repertoire en dat fans van hun sound zijn komen opdagen moge duidelijk zijn. De hoge pieken moeten het helaas ook doen met diepe dalen. Niet wanneer de band speelt, maar juist wanneer het dat niet doet. De stiltes tussen de nummers door zijn killing. Het verwisselen van de gitaar bij de frontman duurt veel te lang. Er gebeurd dan ook niet echt iets op het podium. Zo nu en dan roept frontman Barry "Thank You" en "Fuck Yeah", maar weet verder niet echt het gat te vullen. Bleech 9:3 is hard op weg om een grote naam te worden in de alternative rock wereld, maar dan moeten de shows een stuk strakker worden. Het talent is er, de sound is fantastisch en het plaatje klopt helemaal. Nu nog een beetje bijslijpen.

FLORENCE ROAD HARD OP WEG NAAR GROTERE PODIA

NEST, 18:10 - 18:50

Ierland is goed vertegenwoordigd op Rock Werchter. Kingfishr stond gister op de mainstage, Kneecap was voor vele Werchter bezoekers een must-see en de zojuist besproken heren van Bleech 9:3 wisten veel moshpits los te maken. Florence Road is een band met een sfeervolle, maar dansbare sound. De band wist vol te overtuigen van hun kunnen. De single 'Storm Warnings' heeft een grote sound, iets wat verrassend genoeg fantastisch overkomt op het NEST podium. De strot van zangeres Lily Aron lijkt geen grenzen te kennen en technisch gezien klopt het helemaal. Het enige wat de band nu nog moet doen is de grootsheid soms omzetten in wat een wat hardere of meer dansbare groove, maar dat is meer een idee voor toekomstige nummers. Want ookal laat Florence Road niet iedereen op en neer springen, ze nemen het publiek wel helemaal mee, wat leidt tot veel samenzang tijdens 'Hanging Out To Dry'. Een uitermate strak optreden van een band die ver gaat komen.

MATT BERNINGER BRENGT WAT RUST IN DE TENT

The Barn, 20:00 - 21:00

Matt Berninger kennen we natuurlijk als frontman van The National. Als je vooral met die gedachte richting The Barn ging, kwam je wellicht een beetje bedrogen uit. Want Matt Berninger zou natuurlijk niet touren als hij geen solowerk had en deze vooral zou spelen. Het is dan ook even schakelen naar dat werk, maar de muzikaliteit van Berninger werd wel volledig tentoongesteld dankzij o.a. het gebruik van de mondharmonica. Politieke statements werden ook niet vermeden. Het is al met al een fijne ervaring, maar wel eentje die meer rust brengt dan andere, vergelijkbare acts op Rock Werchter. Daar moet je ook maar net trek in hebben.

GORILLAZ MAAKT WERELDREIS VAN ANDERHALF UUR

Main Stage, 20:55 - 22:25

Probeer maar eens in één zin het geluid van Gorillaz te omschrijven. Zeker met het afgelopen album The Mountain is dit een lastig ding omdat de muziek alle kanten op gaat. Of eerder langs alle delen van de wereld en hun muzikale cultuur. Damon Albarn voelt op de Main Stage van Rock Werchter als een reisleider die je nonchalant de wereldwonderen laat zien. Misschien is de laid-back-attitude er omdat hij er zelf onderdeel van is. Niet alleen de muziek, die uit allerlei culturen geplukt is, weet Rock Werchter aan te grijpen. Het visuele aspect, wat een essentieel onderdeel is van deze act, is om te smullen. Wie voor een Demon Days-achtige show komt, zal hier wel soms wel zijn/haar/hun wenkbrauwen bij fronzen, maar dat betekent niet dat de grote bekende kneiters niet voorbij komen. Met 'Melancholy Hill', 'Feel Good Inc' en 'Clint Eastwood' is eigenlijk elke Gorillaz set wel geslaagd. Ookal is Damon niet heel goed bij stem en zegt soms hardop dat hij misschien moet stoppen met praten. 

TWENTY ONE PILOTS WEET GELOOFWAARDIGHEID VAST TE HOUDEN

Main Stage, 23:25 - 01:00

Twenty One Pilots laat wederom niks aan het toeval over. De show is retestrak. Alles is met een reden en het publiek gaat volledig los. Opvallend is dat de band veel covers door de set heen mixt. Zo is er de cover van 'Seven Nation Army' door The White Stripes, krijgt  'Stolen Dance' van Milky Chance een opvallende cameo en zijn plots de klanken van Cher's 'Believe' te horen. Of zoveel covers horen bij een headlinerset mag je zelf invullen, maar het veld zingt het hartstochtelijk mee. Ook het visuele spektakel, met als hoogtepunt drummer Josh Dun die een hoge toren op klimt om daar een tweede drumstel te onthullen en 'Drum Show' te spelen, brengt het veld verder in extase, zodat de confetti op het einde voelt als een mooie afronding van een prachtige festivaldag